Toni Morrison: can we find paradise on Earth?

Standard

toni-1-reuters_2272684c

The idea of paradise is no longer imaginable or, rather, it is overimagined, which amounts to the same thing — and has therefore become familiar, commercialised, even trivial. Historically, the images of paradise in poetry and prose were intended to be grand but accessible, beyond the routine but imaginatively graspable, seductive as though remembered. Milton speaks of “goodliest trees, loaden with fairest fruit, Blossoms and fruits at once of golden hue… with gay enamelled colours mixed…; of Native perfumes.” Of “that sapphire fount the crisped brooks, Rolling on orient pearl and sands of gold…” of “nectar visiting each plant, and fed flowers worthy of Paradise… Groves whose rich trees wept odorous gums and balm; Others whose fruit, burnished with golden rind, Hung amiable… of delicious taste. Betwixt them lawns, or level downs, and flocks Grazing the tender herb.” “Flowers of all hue and without thorn the rose.” “Caves of cool recess, o’er which the mantling vine Lays forth her purple grape and gently creeps Luxuriant …”

Read the whole entry: http://www.telegraph.co.uk/culture/hay-festival/10848569/Toni-Morrison-can-we-find-paradise-on-Earth.html

Toni Morrison on love, loss and modernity (Toni Morrison believes that divorce is good for you, that Viagra should be banned, and that reality TV shows are little more than modern-day ‘lynchings’. And when she talks, presidents listen) http://www.telegraph.co.uk/culture/books/authorinterviews/9395051/Toni-Morrison-on-love-loss-and-modernity.html

Advertisements

Λυκ Μποντύ Ψευδοεξομολογήσεις του Πιερ Ντε Μαριβώ 12 – 14 Ιουνίου, 21:00 (14/6 στις 14:00) Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Standard

1 - Les Fausses Confidences - de gd Bernard Verley, Isabelle Huppert, Louis Garrel (c) Pascal Victor_685x300

Tαυτισμένος με τη «μεταφυσική της καρδιάς», ο Μαριβώ αποθεώνει τη στρατηγική του αιφνιδιασμού και της δοκιμασίας, ενώ εμμέσως υπογραμμίζει τις κοινωνικές ανισότητες. Στις Ψευδοεξομολογήσεις (1737) ο φτωχός Ντοράντ ερωτεύεται την πλούσια χήρα Αραμίντ και ένας υπηρέτης συνεισφέρει στον θρίαμβο του έρωτα.

Ο Λυκ Μποντύ, σκηνοθέτης με σημαντική συμβολή στην ευρωπαϊκή σκηνή, συστήνεται στο ελληνικό κοινό με μια παράσταση απαλλαγμένη από στερεότυπα, που μεταφέρει το κείμενο στο σήμερα. Αναδεικνύoντας την εκφραστική κομψότητα του marivaudage, αλλά και τις σιωπές, βασίζεται στις λαμπρές ερμηνείες, με κορυφαία αυτήν της Ιζαμπέλ Υππέρ, που μεταβαίνει αριστοτεχνικά από το ένα συναίσθημα στο άλλο. (http://www.greekfestival.gr/gr/event513-lyk-bonty-.htm)

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ, ερωτικό θύμα του Μαριβό http://www.efsyn.gr/?p=167783

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ στη λεωφόρο Συγγρού (Η παράσταση του Λικ Μποντί με το έργο «Ψευδοεξομολογήσεις» του Μαριβό στο Φεστιβάλ Αθηνών και στη Στέγη Γραμμάτων. Μια πολυαναμενόμενη παραγωγή) http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=603254

Ε.Λ.Σ/Β.Α ΜΟΤΣΑΡΤ ΝΤΟΝ ΤΖΟΒΑΝΝΙ (Ωδείο Ηρώδου Αττικού 11 & 13-15 Ιουνίου)

Standard

Λέγεται ότι ο Δον Χουάν Τενόριο ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Ότι ο αμετανόητος ακόλαστος έζησε τον 14o αιώνα. Χάρη στην Εκκλησία, που απειλούσε με τις φωτιές της κόλασης κάθε επίδοξο μιμητή του, ο μύθος του Δον Χουάν έγινε κοινό κτήμα και ενέπνευσε πλήθος έργων. Η όπερα του Μότσαρτ, βασισμένη σε κείμενο του Ντα Πόντε και εμπνευσμένη από ιδανικά που πολύ λίγο αργότερα θα οδηγούσαν στη Γαλλική Επανάσταση, ανέδειξε τις βαθύτερες φιλοσοφικές διαστάσεις και τα ηθικά ζητήματα του θέματος. Καθένας βρίσκει σε αυτά απαντήσεις στα δικά του ερωτήματα.
http://www.greekfestival.gr/gr/event467-ethniki-lyriki-skini—giannis-xoybardas–.htm

90F1F67887835BEFCB293A680CF94B9A

««Η παράσταση είναι βασισμένη στη βία, όχι στη γοητεία του Ντον Τζιοβάνι» λέει ο σκηνοθέτης, μέχρι πρότινος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. «Δεν θέλησα να μιλήσω τόσο πολύ για τον Ντον Τζιοβάνι που ξέρουμε, τον μέγα καρδιοκατακτητή. Αυτή η πλευρά η οποία ούτως ή άλλως υπάρχει δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Πιστεύω πως είναι απλώς το μέσο για να φτάσεις κάπου αλλού. Εν προκειμένω εστιάζω, επαναλαμβάνω, στη βία που κρύβει αυτό το έργο, αυτή η συμπεριφορά, αυτός ο άνθρωπος». Ο Γιάννης Χουβαρδάς συνεχίζει εξηγώντας πως, παρ’ όλο που αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μας αφηγείται το έργο, ο ήρωας φέρει αναμφίβολα κάποιο πολύ σοβαρό τραύμα από την παιδική του ηλικία. Γι’ αυτό κατά την άποψή του στη συνέχεια αποφεύγει την αγάπη, την πολεμά, της αντιστέκεται. Σε αντιστάθμισμα, ηρωοποιεί τη βία. «Οι πράξεις του ήρωα είτε απέναντι στις γυναίκες είτε απέναντι στους άνδρες είναι βίαιες. Υπάρχει ασφαλώς διαβάθμιση: ξεκινούν από το απλό πλημμέλημα, το να σαγηνεύσει μια γυναίκα και να την παρατήσει, και φτάνουν ως τον φόνο του πατέρα μιας από αυτές. Ενδιαμέσως υπάρχουν όλα τα άλλα: ο απόλυτος εξευτελισμός τους, η σωματική βία η οποία ασκεί επάνω τους… Ολα αυτά δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι μια σειρά ερωτικές ιστορίες όπως νομίζουμε για τον «Ντον Τζιοβάνι». Είναι πολύ σοβαρά πράγματα, αυτός ο άνθρωπος καταστρέφει ζωές…».» (http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=598585)

Γ. Χουβαρδάς: «Ξεφορτώνω τα δικά μου σκοτάδια» http://www.kathimerini.gr/769436/article/proswpa/synentey3eis/g-xoyvardas-3efortwnw-ta-dika-moy-skotadia

677423_IMG_6222

Ντον Τζοβάννι: Μια πολύ σκληρή ιστορία

«Ο Γιάννης Χουβαρδάς σκηνοθετεί για την Εθνική Λυρική Σκηνή μία από τις σημαντικότερες όπερες στην ιστορία της λυρικής μουσικής. Οι δέκα πρωταγωνιστές της παράστασης μας περιγράφουν τον ρόλο που υποδύονται, αλλά και το βαθύτερο νόημα του αριστουργήματος του Μότσαρτ.» (http://www.lifo.gr/mag/features/4332)