Αστικό τοπίο

Standard


Ο χιονιάς πέρασε και μας έμεινε η παλέτα και το απέραντο της θάλασσας που «περικλείει όλα τα μυστήρια και ξέρει όλα τα παιχνίδια , είναι παμπάλαια και απίστευτα νέα….»

Advertisements

«Καλός και Κακός Καιρός»

Standard

weatherweather_kalmanhandler6Illustration by Maira Kalman, based on Barney Ingoglia’s photograph for the NewYork Times

 

 

Καλός και Κακός Καιρός

Δεν με πειράζει αν απλώνη
έξω ο χειμώνας καταχνιά, σύννεφα, και κρυάδα.
Μέσα μου κάμνει άνοιξι, χαρά αληθινή.
Το γέλοιο είναι ακτίνα, μαλαματένια όλη,
σαν την αγάπη άλλο δεν είναι περιβόλι,
του τραγουδιού η ζέστη όλα τα χιόνια λυώνει.

Τι ωφελεί οπού φυτρώνει
λουλούδια έξω η άνοιξις και σπέρνει πρασινάδα!
Έχω χειμώνα μέσα μου σαν η καρδιά πονεί.
Ο στεναγμός τον ήλιο τον πιο λαμπρό σκεπάζει,
σαν έχεις λύπη ο Μάης με τον Δεκέμβρη μοιάζει,
πιο κρύα είναι τα δάκρυα από το κρύο χιόνι.(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

Σήμερα…

Standard

Προσπαθούν να τον προλάβουν, μα ο ήλιος τους ξεφεύγει. Στοχασμοί της παραλίας, η ξεκούραση του νου.

Βασιλικός…

Standard

 

img_3132-1

Συντροφιά, σπάνια, μαζί με την απόλαυση του καφέ. Εκεί που ανακατεύονται οι μυρουδιές, και μπερδεύεται η όσφρηση.

 

Matterhorn, Switzerland

Standard

Zermatt is a municipality in the district of Visp in the German-speaking section of the canton of Valais in Switzerland. It has a population of about 5,800 inhabitants.  The town lies at the upper end of Mattertal at an elevation of 1,620 m (5,310 ft), at

Switzerland’s most iconic landmark rises to a distinctive pyramidal peak above the town of Zermatt. First ascended in 1865, the Matterhorn is a popular destination for climbers, winter sport enthusiasts, and photographers. (by Susan Seubert via National Geographic)

Astronomers Find Earthlike Planet, but It’s Infernally Hot

Standard

31planet-popup

(An artist’s rendering of the surface of Kepler-78b. The planet is similar in size to earth, but its close proximity to its own sunlike star heats the surface to between 3,500 and 5,000 degrees Fahrenheit.)

Kepler-78b, a planet some 400 light-years away, is like hell on earth.

Astronomers described it on Wednesday as the first Earth-size planet that seems to be made of the same mixture of rock and iron as Earth, and that orbits a star similar to our sun.

But Kepler-78b would not a pleasant place to visit. It whirls around its parent star, Kepler-78, at a distance of less than a million miles, and its year — the time it takes to complete one orbit — is just eight and a half hours. (By contrast, Earth is 93 million miles from the sun and, of course, completes its yearly orbit in a little over 365 days.)

At that close proximity, the surface of Kepler-78b is infernally hot: 3,500 to 5,000 degrees Fahrenheit, or “well above the temperature where rock melts,” said Andrew W. Howard, an astronomer at the University of Hawaii and the lead author of one of two papers being published in the journal Nature. “This is probably one of the most hellish planets that have been discovered yet.”

Viewed from the surface of Kepler-78b, its star would cover 80 times more of the sky than the sun does in Earth’s sky.

“It’s certainly not a habitable planet,” said Francesco Pepe, a professor of astronomy at the University of Geneva and the lead author of the other Nature paper.

Kepler-78b is the newest addition to the pantheon of oddball planets in the Milky Way. The first planet discovered around another sunlike star turned out to be about the size of Jupiter, but orbiting its star at what seemed to be an impossibly close orbit. Other discoveries over the years include a fluffy planet with a density less than that of cork and a planet blacker than coal.

“Exoplanets are just surprising us with their diversity,” said Dimitar D. Sasselov, a professor of astronomy at Harvard and a member of Dr. Pepe’s team, using the name for planets outside our solar system.

Kepler-78b is one of more than 150 planets spotted by NASA’s Kepler spacecraft, which noted the dimming of the starlight when a planet passed in front.

Those findings were published in August. But while Kepler can determine exoplanets’ size and orbit, it cannot measure their mass. For that, two teams of astronomers looked at Kepler-78b star from Earth. Dr. Howard’s team used the Keck 1 telescope in Hawaii; Dr. Pepe’s team used a telescope in the Canary Islands. They could not directly see the planet, but they could spot undulations in the frequency of light from the star caused by the gravitational pull of the planet. The heavier the planet, the larger the swings in frequency.

The two teams coordinated their work, agreeing to publish their results at the same time, but they did not collaborate. Indeed, they decided that they would not exchange their data and answers until their papers were almost complete so that each would serve as an independent check on the other.

In the end, the two teams came up with nearly identical answers. The density of Kepler-78b is 0.2 pounds per cubic inch. That is also the density of Earth, suggesting that the two planets’ makeup is very similar — an iron core with rocky, if melted, outer layers.

“It’s the first really well measured Earthlike composition for a rocky extrasolar planet,” said L. Drake Deming, a professor of astronomy at the University of Maryland who was not a member of either team but wrote an accompanying commentary for Nature. That astronomers have already found an Earthlike planet suggests that there should be others in cooler, more life-friendly orbits. “You can reasonably conclude from that that it’s not rare, because you’ve found it pretty easily,” he said.

That still leaves a mystery: how Kepler-78b got where it is. “Right now, we have no clue,” Dr. Sasselov said.

It could not have formed there, because the star as a youngster would have extended into its orbit. A near-miss with another planet could have flung it toward the star, but in that case its orbit would have been elliptical, not circular. Or it was nudged inward by the material that formed the planets.

Another possibility is that it was originally a gas giant like Saturn and that as the planet spiraled in toward the star, all of the gases were stripped away, leaving just the rocky core at the center.

“Right now, this scenario doesn’t work, either,” Dr. Sasselov said. “If you want me to choose out of four bad ones, that’s probably the one which seems least so.”

Πηγή: http://www.nytimes.com

Πυρηνικός τουρισμός

Standard

Η πρώτη φορά που το άκουσα ήταν σε σχέση με το Τσερνομπίλ: το 2002, 16 χρόνια μετά το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα όλων των εποχών η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει την περιοχή σε τουριστικό προορισμό. Η διαδικασία περνάει απαραίτητα μέσω τοπικών γραφείων τα οποία δηλώνουν εγγράφως ότι τηρούν όλους τους δυνατούς κανόνες ασφαλείας αλλά που δεν παραλείπουν να ζητήσουν από τους επισκέπτες να υπογράψουν τις σχετικές δηλώσεις ανάληψης ευθυνών για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά και περιλαμβάνει επισκέψεις στην κοντινότερη πόλη στο εργοστάσιο η οποία δεν είναι το ίδιο το Τσερνομπίλ αλλά το Πριπγιάτ, 3 μόλις χιλιόμετρα από το κουφάρι του πυρηνικού σταθμού.

Το άκουσα ξανά πρόσφατα όταν κάποια ιαπωνικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι μια ομάδα συγγραφέων, αρχιτεκτόνων και ακαδημαϊκών ξεκίνησε ένα πρότζεκτ δημιουργίας μιας κοινότητας στα όρια της ζώνης ερήμωσης του πυρηνικού εργοστασίου στη Φουτάμπα του Νομού Φουκουσίμα, περίπου 40 χιλιόμετρα από το εργοστάσιο. Αντίθετα με τους Ρώσους, οι Ιάπωνες δε στοχεύουν –κατά δήλωσή τους- στον «τουρισμό του τρόμου» αλλά στον εκπαιδευτικό τουρισμό: αυτό στο οποίο αποσκοπούν είναι να υπενθυμίσουν στους επισκέπτες τα συμβάντα της 11ης Μαρτίου 2011 και παράλληλα να προσφέρουν δυνατότητες εργασίας και οικονομικούς πόρους στον τοπικό πληθυσμό ο οποίος ακόμα δεν έχει ανακάμψει πλήρως από τις συνέπειες του ατυχήματος.

Η πρώτη μου αντίδραση και στις δύο περιπτώσεις είναι να κουνήσω το κεφάλι με δυσπιστία και αγανάκτηση. Αφενός απέναντι στις τοπικές αρχές που, όσο και αν καλύπτονται πίσω από τη διατήρηση της μνήμης, προσπαθούν να μετατρέψουν μια καταστροφή για την οποία ευθύνονται και οι ίδιες –άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα, δια της μη επαρκούς έρευνας- σε κέρδος και αφετέρου απέναντι στην πέρα από τα όρια της βλακείας μακάβρια διάθεση των επισκεπτών να θέλουν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια ένα πτώμα το οποίο υπάρχει ακριβώς επειδή πράγματα που δε θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τόση επιπολαιότητα, αντιμετωπίζονται.

Ταυτόχρονα όμως ξυπνάει μέσα μου και ο αντίλογος: η χρονική απόσταση έχει λειτουργήσει αμβλυντικά όμως στην πραγματικότητα κάτι ανάλογο έχει συμβεί και με τα ερείπια της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι –οι τοπικές κυβερνήσεις τα έχουν μετατρέψει σε τουριστικούς προορισμούς και ο κόσμος τα επισκέπτεται τακτικά και για μερικά λεπτά σκέφτεται, ίσως, αυτό που δε σκέφτηκε πριν από 68 χρόνια, ότι δηλαδή η σημερινή αδιαφορία ή η ασάφεια ως προς τους στόχους και τις συνέπειες των πράξεων μας, μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφές πέρα από κάθε λογική ή φαντασία. Και αν όντως κάτι τέτοιο ισχύει, τότε ενδεχομένως το άνοιγμα αυτών των τόπων στους επισκέπτες να μην είναι τόσο αλλόκοτο και κατάπτυστο όσο φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση.

Πηγή: http://theartfoundation.metamatic.gr

pirinikos_tourismos_1024x683_543x355$