Γράφοντας για…

Standard

…τα απρόσμενα της μη επιλογής!

Χίλια κομμάτια ο νους.  Αδύνατο να τα μαζέψεις, να τα βάλεις σε σειρά, να τα ταξινομήσεις.  Σκορπισμένα  μέσα στο χρόνο, στο χώρο, που μοιάζει με άβυσσο.  Με το πρώτο φως της μέρας βασανιστικά και απρόσκλητα, ξεχειλίζουν.  Απείθαρχα, κόντρα σε κάθε λογική.  Η  υποσχέσεις της νύχτας διαλύονται μέσα στο σκοτάδι, δεν τις βρίσκει το ξημέρωμα. Το ξεκίνημα αύριο θα είναι διαφορετικό,λες. Μα καταλήγει μάταιη προσπάθεια.  Αυτό το βιβλίο θα ξεκινήσω  το πρωί, αυτό θα με κάνει  να ξεφύγω, να «ζήσω» σε άλλη διάσταση, να ταξιδέψω τη σκέψη  εκεί που θα ξαποστάσει, θα αναζωογονηθεί.   Έτσι θα κυλήσει η μέρα, και η κάθε μέρα από αύριο, μα  αδύνατο να το παλέψεις,  μοιάζει  ακατόρθωτο. Δύσκολος ο Ιούλης, αλλιώτικος, σε γυρνάει χρόνια πίσω, τότε που πάλι άλλαζαν οι καταστάσεις μιας επταετίας, με βαριές απώλειες. Τα είχες στριμώξει στο βάθος του μυαλού, τα νόμιζες περασμένα, μα αυτά βρήκαν διέξοδο, σαν το νερό που βρίσκει τη χαραμάδα να νοτίσει το ταβάνι, και να αφήσει την κιτρινίλα όταν στεγνώσει.

Κάποια στιγμή, κουλουριάζεσαι, μαζεύεσαι μέσα στο γυάλινο ησυχαστήριο που το έφτιαξες για τα δύσκολα και αποφασίζεις: θα τα κοιτάω μα δεν θα τα βλέπω, θα μείνω εδώ μέσα μέχρις ότου να καταφέρω να μην με ενοχλούν, να μην με παρασέρνουν, να τα ελέγχω και να μην με διαλύουν. Η ασχήμια δεν θα τελειώσει, τις δυσκολίες θα τις βρίσκω πάντα στο διάβα. Εγώ πρέπει να αλλάξω. Εγώ πρέπει να έχω τη δύναμη, να παιδευτώ να αντέχω και τα αναπάντεχα. Εγώ να κάνω τη διαλογή, να διαχειρίζομαι όσα εξαρτώνται από μένα, και να δέχομαι αυτά που – καλώς ή κακώς – αποτελούν αποφάσεις με τις οποίες θα ευθυγραμμιστώ, έστω και αν δεν μου αρέσουν ή δεν συμφωνώ. Έτσι γίνονται περισσότερο ανεκτά, χωρίς να με καταβάλουν. Σαν το τσουνάμι που ξαφνικά σκορπάει τον τρόμο και την καταστροφή. Μετά τραβιέται πίσω, και ρίχνεσαι στην άχαρη προσπάθεια να τα ξαναφτιάξεις όπως ήταν. Είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις; Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα εσύ θα έχεις προσπαθήσει, άρα δεν θα έχεις ενοχές, μοναχά τη γαλήνη που έρχεται μετά τον αγώνα της δημιουργίας, μετά τη σοφία της εμπειρίας.

Σκόρπιες σκέψεις, τώρα που ο κουρνιαχτός έχει κάπως καταλαγιάσει. Αισιόδοξη; δεν ξέρω αν είμαι. Μάλλον προετοιμάζομαι με ψυχραιμία, αλλά πάντα ελπίζω ότι ίσως μετά από καιρό τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Ίσως, πάλι, και να μην είναι, αλλά δεν θέλω να με προκαταβάλλω και να απελπιστώ. Υπάρχει και αυτή η χαραμάδα για να βλέπεις την ομορφιά, παρηγοριά και αντίδοτο. Η χαραμάδα της νοσταλγίας να σχεδιάζεις αυτό που καθυστέρησες οκτώ χρόνια. Ένα ελάχιστο «προσκύνημα» που το χρωστάς στον εαυτό σου, που χάθηκε όχι από επιλογή, αλλά από το απροσδόκητο που δεν επιθυμούσες.

(ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από κάποιο post στο twitter, αλλά δεν σημείωσα τον φωτογράφο, δυστυχώς)