Σκέψεις……

Standard

φωτογραφία0360

Ένα βιβλιοπωλείο, Ένα μικρό διήγημα, και Ένα ποίημα του Μπόρχες!

Ο χώρος οικείος, ήταν η «αγαπημένη» μου μπουτίκ ρούχων. Χωρίς έκπληξη, «ανακάλυψα» ότι στον ίδιο χώρο λειτουργεί βιβλιοπωλείο με καφέ, και νοιώθω ότι θα γίνει το «αγαπημένο» μου βιβλιoπωλείο. Όταν κλείνει μία «μπουτίκ» ρούχων – όσο και αν θα σου λείψει – και ανοίγει ένα βιβλιοπωλείο «boutique» στον ίδιο χώρο δεν μπορεί παρά να χαίρεσαι! Όταν, δε, ανάλογο βιβλιοπωλείο δεν υπάρχει στην περιοχή, και για οποιαδήποτε αγορά πρέπει να πας στο κέντρο τότε δεν μπορεί παρά να ενθουσιάζεσαι. Είναι ξεχωριστό, όμορφο, ζεστό, κυρίως, όμως, οι ιδιοκτήτες δεν είναι απλά «έμποροι», αλλά άνθρωποι που αγαπούν το βιβλίο, και το διάβασμα. H μία έχει ένα μπλογκ όπου γράφει για τα βιβλία – είδα ότι είναι και συγγραφέας – και ο άλλος έχει εκμπομπή σε webradio για τα βιβλία. Σκέφτεσαι, λοιπόν, ότι μάλλον αυτός είναι ο λόγος που αποφάσισαν να πάρουν το ρίσκο εν μέσω κρίσης. Ο στόχος μου δεν είναι να μιλήσω για την κρίση, και για τα ρίσκα που ορισμένοι/ες παίρνουν, αλλά για το γεγονός ότι καθημερινά επιβεβαιώνομαι ως προς την πεποίθηση ότι πολλοί και πολλές από μας δεν θέλουμε να στερηθούμε το βιβλίο και έχουμε αποφασίσει να «υποστούμε» την δαπάνη. Αντίστοιχα, υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να επενδύσουν σ’ αυτό τον τομέα, με μικρές βιβλιοφιλικές οάσεις που δημιουργούν, προκειμένου να μας το προσφέρουν. Αυτές τις σκέψεις έκανα καθώς έψαχνα για να αποφασίσω πιο βιβλίο θα αγοράσω. Έφυγα κρατώντας τα «Άπαντα τα Πεζά» και τα «Ποιήματα» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες για να με συντροφεύουν.

φωτογραφία0364

Ο ΜΙΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Ο μίτος που το χέρι της Αριάδνης έβαλε στο χέρι του Θησέα (στο άλλο του ήταν το σπαθί) έτσι ώστε αυτός να βυθιστεί στο λαβύρινθο και να βρει το κέντρο του, τον άνθρωπο με την κεφαλή ταύρου , ή όπως τον θέλει ο Δάντης, τον ταύρο με την κεφαλή ανθρώπου, και να τον θανατώσει και να μπορέσει επιτέλους, όταν θα ‘χει επιτελέσει τον άθλο του, να λύσει τους πέτρινους κόμπους και να γυρίσει σ’ αυτήν, την αγαπημένη του.
Έτσι έγιναν τα πράγατα. Ο Θησέας δεν μπορούσε να ξέρει πως στην άλλη άκρη του λαβύρινθου βρισκόταν ο άλλος λαβύρινθος, αυτός του χρόνου, και πως σ’ έναν προκαθορισμένο τόπο βρισκόταν η Μήδεια.
Ο μίτος χάθηκε το ίδιο κι ο λαβύρινθος. Σήμερα, εξακολουθούμε να μην ξέρουμε αν μας περιβάλλει ένας λαβύρινθος, ένα μυστικό σύμπαν ή ένα επικίνδυνο χάος. Το ευτυχές μας χρέος είναι να φανταζόμαστε ότι υπάρχει ένας λαβύρινθοος και ένας μίτος. Αυτόν το μίτο δε θα τον βρούμε ποτέ* ίσως τον συναντάμε και τον χάνουμε σε μια πράξη πίστης, σε μια αρμονία, σ’ ένα όνειρο, στις λέξεις που ονομάζονται φιλοσοφία, ή, πολύ απλά στην απέριττη ευτυχία. (Άπαντα τα Πεζά ΙΙ, σελ.379)

Λαβύρινθος

Πόρτα ποτέ δε θα υπάρξει. Βρίσκεσαι μέσα
και το μέγαρο αγκαλιάζει το σύμπαν*
δεν υπάρει ούτε μπρος ούτε πίσω όψη
ούτε περίβολος ούτε κέντρο μυστικό.
Μην ελπίζεις πως ο απέραντος δρόμος
που διακλαδίζεται σε άλλον,
και πάλι διακλαδίζεται σε άλλον,
κάπου τελειώνει. Το ριζικό σου αλύγιστο
σαν τον κριτή σου. Μην περιμένεις να σου ορμήσει
ο ταύρος που μοιάζει με άνθρωπο κι η αλλόκοτη,
πολύμορφη όψη του σκορπάει τον τρόμο
μέσα σ’ αυτό το μπερδεμένο πέτρινο κουβάρι.
Δεν υπάρχει. Μην ελπίζεις καν να φανεί
μεσ’ απ’ το φοβερό σκοτάδι το τέρας.(Ποιήματα σελ. 120)

Σημ: * αντί άνω τελείας.