Σκέψεις…..

Standard

1471207_579890145441273_1756050581_n

Αντοχές και Ανοχές στο «limit down». Έγραψα χθες στο twitter: και στον ανεμιστήρα να την είχαμε βάλει τόση βρωμιά δεν θα είχε λεκιάσει τόσους πολλούς, ούτε θα έμεναν επάνω μας τόσα «στίγματα”. Λεκέδες που δύσκολα καθαρίζουν, και “στίγματα” που θα μείνουν για πάντα φοβάμε. Λογικός άνθρωπος είμαι. Η ζωή μου δίδαξε την ψυχραιμία, με τον χείριστο τρόπο. Έμαθα να περνάω τα πάντα απο «κόσκινο» για να αποφεύγω όσο γίνεται τα λάθη, τις αβασάνιστες αποφάσεις, και τα γρήγορα συμπεράσματα. Σ’ αυτό με βοήθησαν και οι σπουδές μου, μαζί με την ιδιαίτερη αγάπη που έχω για την έρευνα. Ψάχνω συνεχώς, γιατί ξέρω ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, και πρέπει να βλέπεις σε βάθος, όχι μόνο την επιφάνεια. Αυτό διευκολύνει, συχνά, την διαχείρηση μιας δύσκολης κατάστασης, όχι όμως πάντα. Συνταξιούχος- όχι από επιλογή – καταλαβαίνω και αυτούς τους ανθρώπους, απόλυτα συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους, που κατήντησαν να μην έχουν στον «ήλιο μοίρα». Ο μόχθος μιας ζωής να χάνεται στον κατήφορο της κακοδιαχείρησης.

Φορτισμένη και φορτωμένη -όπως όλοι/ες – με δυσβάσταχτα βάρη, κουρασμένη, με αντοχές που λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα. Ζητάω να πιαστώ από οτιδήποτε που θα με κρατήσει στην επιφάνεια για να μην πνιγώ. Μα είναι τόσα πολλά αυτά που με τραβούν στον πάτο, που ώρες ώρες νοιώθω ότι τίποτα δεν μπορεί να με διασώσει. Λίγα έως ανύπαρκτα τα σωσίβια, τα κύμματα είναι μεγάλα, η φουρτούνα κρατάει χρόνια, λιγόστεψαν οι αναπνοές μου, μου σώθηκαν οι δυνάμεις. Απελπίζομαι, νοιώθω ότι δεν αντέχω, είναι και η θάλασσα γεμάτη βρωμιά και φελλούς, πολλούς φελλούς, που επιπλέουν. Απόβλητα κάθε λογής, εκεί καταλήγουν. Θα είναι άραγε η δικαιοσύνη το εργοστάσιο βιολογικού καθαρισμού; αλλά κυρίως θα έπρεπε να είναι; Το μέλλον θα δώσει τις απαντήσεις, το παρόν το ζεις ασφυκτιώντας.