Σκεψεις…..

Standard

φωτογραφία0138

Αν είχαν μιλιά θα είχαν τοσα να διηγηθούν! Όλα τα «άψυχα», μέσα στα οποία κινούμαστε και ζούμε. Όλα αυτά που εμείς με αγάπη αγοράσαμε,και αυτά που με αγάπη μας χάρισαν, ή όσα από τους γονείς μας κληρονομήσαμε. Αντικείμενα δεμένα με τη ζωή μας, και τα γεγονότα που πέρασαν μέσα απ’ αυτήν. Μερικά είναι αναντικατάστατα, σαν αυτούς που «φύγαν», και με τους οποίους δεν θα ξανανταμώσουμε ποτέ. Αποτελούν το σπιτικό μας, αυτό που είναι γεμάτο με γλυκόπικρες αναμνήσεις, μα που παρ’ όλα αυτό εξακολουθούμε να αγαπούμε και να φροντίζουμε. Με τον χρόνο σταματάει ο πόνος. Ξαναβρίσκεις το κουράγιο να συνεχίζεις. Με χαμόγελο που δεν το «φοράς» για να κρύψεις την λύπη από τον κόσμο γύρω, αλλά που βγαίνει αυθόρμητα. Κάποτε φθάνει η στιγμή που νοιώθεις τη γαλήνη του συμβιβασμού με την πραγματικότητα, αυτή την ατέρμονη προσπάθεια να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι. Αποφάσισα να βάλω, επί τέλους, μερικές χριστουγεννιάτικες πινελιές σ’ αυτόν το κατάδικό «μου» χώρο, στο σπίτι «μου», έτσι απλά χωρίς να το βασανίσω.