Σκέψεις….

Standard

The End #1 1993 by Edward Ruscha born 1937

Το σύστημα πάσχει! Το δηλώνουμε με στόμφο, σε κάθε περίπτωση. Μα το σύστημα δεν αυτενεργεί. Οι μηχανισμοί του συνήθησαν να λειτουργούν με συγκεκριμένη «φιλοσοφία», σαφώς και με αδιαφάνεια για την εξυπηρέτηση υμετέρων. Το σύστημα καλώς ή κακώς,όμως, περιλαμβάνει και τους πολίτες, δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Μέρος του συστήματος και οι πολίτες, όχι έξω απ’ αυτό. Η συζήτηση – με αφορμή την απεργία των διοικητικών πανεπιστημίων – περί ρουσφετολογίας, ή και «συναλλαγής» θα πρόσθετα εγώ. Μια χαρά έχουμε βολευτεί σ’ αυτό το σύστημα που πάσχει. Συμφωνούμε για την συναλλαγή καταγγέλουμε το σύστημα. Εμείς δεν έχουμε καμιά ευθύνη, το διεφθαρμένο σύστημα φταίει για όλα. Μας βολεύει και μας απενοχοποιεί ταυτόχρονα. Μα εγώ ζητάω επειδή έχω ανάγκη, ό άλλος γιατί δέχεται να ικανοποιήσει το αίτημα? Δεν υπάρχει έλεγχος, δεν υπάρχει εποπτεύουσα αρχή να τιμωρήσει «τον άλλο» που κάνει το ρουσφέτι? Μα και οι ελέγχοντες και η εποπτεύουσα αρχή, από παρόμοιες «αρχές» διέπονται, δυστυχώς. Θεωρούν το ρουσφέτι ή «συναλλαγή» φυσιολογική, και «δικαιολογημένη». «Ωχ αδερφέ, εδώ είναι Ελλάδα», έτσι δουλεύει το σύστημα. Έτσι μάθαμε να «τελειώνουμε» τις δουλειές μας. Κάθε προσπάθεια να αλλάξει το σύστημα, προσκρούει στις άπειρες αντιδράσεις των «συστημικών», βρίσκει σε τοίχο.

Για να αλλάξει το σύστημα, πρέπει πρώτα να αλλάξει ο «ορισμός» του, και να συμπεριλάβουμε στον ορισμό και τους εαυτούς μας. Αυτή η ηθελημένα αφηρημένη έννοια του συστήματος, θα πρέπει να γίνει συγκεκριμένη και σαφής, να μην παραμένει σαν ένα παραμορφωμένο είδωλο στον καθρέφτη. Στο σύστημα ήμαστε όλοι και όλες εμείς, άσχετα αν δεν θέλουμε να «κοιτάξουμε» το είδωλο. Για να αλλάξει το σύστημα, πρέπει και ο ευατός μας να επιθυμεί να σταματήσει το ρουσφέτι, και η κάθε μορφής συμφέρουσα «συναλλαγή». Να απαιτούμε να λειτουργούμε με βάση την αξιοκρατία και την διαφάνεια, τους νόμους και το δίκιο. Ούτε μας ισοπεδώνω, ούτε μας εξομοιώνω, ούτε παραβλέπω διαφοροποιήσεις σε θέματα ισχύος/εξουσίας, και εμφανούς έλλειψης ισοτιμίας. Αυτό που θέλω να πω – και στο βαθμό που αυτό ισχύει – έχουμε όλοι/ες τις ευθύνες μας για ένα αρρωστημένο σύστημα, και την υποχρέωση να το εξυγιάνουμε. Αν δεν το καταλάβουμε, θα παραμένουμε σε ατέρμονες, αναποτελεσματικές συζητήσεις/επισημάνσεις, χωρίς προοπτική βελτίωσης, πόσο μάλλον ανατροπής μιας παγιωμένης αντίληψης, και συγκεκριμένης τακτικής που υπηρετεί πιστά την αντίληψη.