Σκέψεις….

Standard

580290_560956280667993_990890709_n

Έχω δικαίωμα στη ζωή, και στη χαρά. Υπάρχει κρίση, το μότο της εποχής! Ουδόλως θα διαφωνήσω, πως θα μπορούσα άλλωστε. Σ’ αυτή τη χώρα ζούμε και το νοιώθουμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Οι μεγαλύτεροι/ες, δε, έχουμε ζήσει και χειρότερα. Εποχές μεγάλης φτώχειας, οικονομικών δυσκολιών, ανεργίας και πάει λέγοντας. Επιβιώσαμε παρ’ όλα αυτά. Προσπαθήσαμε σκληρά, προκειμένου να δημιουργήσουμε συνθήκες μεγαλύτερης ευμάρειας, και να απολαύσουμε πολλά από όσα οι γονείς μας είχαν στερηθεί. Το ίδιο θα κάνουν και τα παιδιά μας. Το ένστικτο επιβίωσης, και η ανάγκη να υπερβείς τις δυσκολίες, παραμονεύει και σε παρακινεί. Χαμένη γενιά θέλετε να την πούμε, γενιά με λιγότερες ευκαιρίες θα έλεγα εγώ. Μια γεννιά που θα αναγκασθεί να αποποιηθεί του «δόγματος» της ήσσονος προσπάθειας. Και αυτό είναι στα συν της περιόδου. Αυτό όμως το οποίο αρνούμαι να αποδεχθώ, και θεωρώ ότι είναι καθ’ όλα υποκριτικό, είναι να αισθάνομαι ενοχές για το γεγονός ότι χαίρομαι. Να πρέπει να ζωγραφίζεται ένα μόνιμα «λυπημένο» χαμόγελο στα χείλη, επειδή οι εποχές είναι δύσκολες. Να μου κλέβουν με την κριτική που ασκείται το «δικαίωμα» στη χαρά, και στις μικροαπολαύσεις που βελτιώνουν τη ζωή μου. Αυτό δεν θέλω ούτε να το καταλάβω, ούτε να το ενστερνιστώ. Και στις πιο δύσκολες συνθήκες, οι άνθρωποι «ζούσαν», και απολάμβαναν αυτό που οι συνθήκες τους επέτρεπαν. Υπήρξε η ασπίδα τους, κόντρα στις καθημερινές αντιξοότητες. Έτσι πορεύονταν, και κατά τον ίδιο τρόπο θα πορευτούμε και ΜΕΙΣ. Οι δυνατότητα να αξιολογήσουμε και να διαχειριστούμε σωστά τις δυσάρεστες, όπως και να «εκμεταλευτούμε» τις ευχάριστες στιγμές, είναι θέμα ατομικής και συλλογικής ωριμότητας. Η απόλυτη μιζέρια, οδηγεί και στην απόλυτη αδράνεια.