ΠΑΕΙ ΠΙΑ Η ΠΟΛΗ

Standard

397121_219464458134728_783755493_n

Πως πηγαίνει το ρολόι χωρίς να βιάζεται
Τρώγοντας με τέτοια σιγουριά τα χρόνια;
Οι μέρες είναι μικρά περαστικά σταφύλια,
οι μήνες ξεθωριάζουνε ξεκρεμασμένοι από το χρόνο.

Φεύγει, φεύγει η στιγμή προς τα πίσω, χτυπημένη
απ’ το πιο αμετακίνητο πυροβολικό
και ξαφνικά μένει ένας χρόνος για να του δίνουμε,
ένας μήνας, μια μέρα, και φτάνει ο θάνατος στο καλαντάρι.

Κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει το νερό που τρέχει,
δε σταματούσε ούτε μ’ αγάπη ούτε με σκέψη,
συνέχισε, συνέχισε να τρέχει ανάμεσα στον ήλιο και στα
όντα
και μας εσκότωσε με το περιστροφικό του πέρασμα.

Ώσπου τελικά πέφτουμε μέσα στον χρόνο,
που μας παίρνει και πάμε, νεκροί,
σωριασμένοι, χωρίς ύπαρξη, μη όντας ούτε σκιά
ούτε σκόνη ούτε λέξη. Κι εκεί όλα σταματάνε
και στην πολιτεία που μέσα της δε θα ζήσουμε πια
μείναν άδεια τα ρούχα και η περηφάνια.

ΝΕΡΟΥΔΑ ΠΑΜΠΛΟ

Μετάφραση ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ΔΑΝΑΗ
Εκδόσεις Καστανιώτη Α.Ε., 2010