Σκέψεις….

Standard

Η «Βιομηχανία της επαιτείας». Αυγουστιάτικο απόγευμα, μόλις είχα φθάσει στο σπίτι που θα με φιλοξενούσαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκη. Η είσοδος του Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης βρίσκεται περίπου 100 μέτρα μακρυά. Ένας πάρα πολύ όμορφος μικρός δρόμος, με καταπράσινες ακακίες στα πεζοδρόμια, και υπέροχες πολυκατοικίες του τριάντα, πολλές όμως ερειπωμένες, δυστυχώς. Μία ηλικιωμένη γυναίκα, με ένα παιδάκι και δύο άνδρες – που μιλούσαν διαφορετική γλώσσα, όχι Ελληνικά – κάθονταν στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας που θα έμενα. Σηκώθηκαν πολύ ευγενικά, αφού μας καλησπέρησαν, για να μπορέσουμε να μπούμε. Αυτή ήταν η πρώτη «στιγμιαία» εικόνα. Κουρασμένη από το ταξίδι, ανταπέδωσα τον χαιρετισμό και μπήκα μέσα. Αργότερα είχα την ευκαιρία να μάθω λεπτομέρειες.

Ήταν «επαγγελματίες επαίτες» που τους εκμεταλεύονταν ένα ή ίσως περισσοτερα αφεντικά. Η κατάσταση αυτή συνεχίζονταν για πάνω από ένα χρόνο, και τα άτομα δεν ήταν πάντα τα ίδια. Γυρνούσαν πίοω στην Βουλγαρία, και έρχονταν άλλα στη θέση τους. Στιβαγμένοι σε μία τετραόροφη πολυκατοικία, κάπου 40 νοματαίοι διαφόρων ηλικιών. Αυτό που μου κίνησε την «περιέργεια» ήταν η παρουσία πολλών παιδιών. «Εισαγώμενοι» από Βουλγαρία, με πληροφόρησαν. Το «θέμα» είναι γνωστό στην αστυνομία, αλλά δεν «επεμβαίνει». «Σηκώνει» τα χέρια ψηλά, δηλώνει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, και αφήνει το «αφεντικό» να συνεχίζει τη «δράση» του, ανενόχλητο. Η ΧΑ, είχε «πάρει την υπόθεση στα χέρια της» μερικές φορές. «Προσπαθούσε » να τους «διώξει» δημιουργώντας επεισόδια και σπάζοντας αυτοκίνητα – μετακινούνται με βανάκια – των «επαιτών», αλλά και κατοίκων, πάνω στη βιασύνη τους. Ακριβώς, οι «επαίτες» πηγαινοέρχονταν Βουλγαρία με βαν. Αυτά που είδα εγώ ήταν δύο μάρκας VV, και ένα ΒΜW!

Κάθε πρωί έφευγαν για «δουλειά» και επέστρεφαν το απόγευμα. Συνήθως κάθονταν έξω απο την πολυκατοικία, συχνά αγόραζαν κουτιά μπύρες, ή κρασί χύμα σε πλαστικά μπουκάλια, και διάφορα αλλαντικά για φαγητό. Στην είσοδο, πριν την κεντρική σκάλα είχαν τοποθετήσει, επίσης, μια ηλεκτρική κουζίνα. Ανάμεσά τους υπήρχαν και ΑΜΕΑ, τα οποία βοηθούσαν και φρόντιζαν. Προσπάθησα να συγκρατήσω πρόσωπα, για να δω αν είχαν συγκεκριμένα στέκια. Το διάστημα ήταν μικρό όμως, και δεν κατάφερα να δω κάποιο από τα άτομα αυτά «εν ώρα εργασίας». Ούτε, βεβαίως, είχα χρόνο να ψάξω αν κάποια ΜΚΟ ασχολείται με το θέμα της εκμετάλευσης ανηλίκων, εξαιρετικής σημασίας για μένα.

Τα γράφω τώρα με αφορμή το θόρυβο που ξέσπασε με την Μικρή Ρομα, την Μαρία. Ξαφνικά ανακάλυψαν τα ΜΜΕ ότι γίνεται εμπόριο ανθρώπων και παιδιών, και ότι υπάρχουν κυκλώματα που λειτουργούν προς αυτή την κατεύθυνση. Ότι, δηλαδή, εκμεταλεύονται ενήλικες, και ανήλικα παιδιά. Έπίσης, χθες στην Πλάκα, είδα δύο μικρά, χαριτωμένα, κοριτσάκια να γυρίζουν σε διάφορα τραπέζια πουλώντας μικροπράγματα, δήθεν, αλλά στην ουσία «ζητιάνευαν». Βρήκα, λοιπόν, αυτό το άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, και το ντοκυμαντέρ του BBC «Britain’s childbeggars», που αποτυπώνουν πολύ καλύτερα από μένα, τα όσα λίγα πρόλαβα να διαπιστώσω/πληροφορηθώ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_3_26/01/2013_509198