Σκέψεις…….

Standard

Ότι και να πεις για τον Μάνο Χατζιδάκι, που γεννήθηκε σαν σήμερα, είναι ελάχιστα. Για την μουσική κληρονομιά που μας άφησε? Για τις παρεμβάσεις στην δημόσια ζωή του τόπου που έκανε? Για το καλλιτεχνικό γνώρισμα της διορατικότητας που διεθετε? Οι λέξεις είναι «φτωχές» για να περιγράψουν το μέγεθος της προσωπικότητας αυτού του ανθρώπου. Λατρεύω την μουσική του, με γυρνάει πολλές δεκαετίες πίσω, σε χρόνια δύσκολα, μα και σε στιγμές «πολύτιμες» της ζωής μου. Στις ώρες τις φουρτουνιασμένες, που θαρρώ πως θα πνιγώ, καταφεύγω σε κάποιο από τα μελωδικά του σωσίβια για να με βγάλει στο νησί της παρηγόριας και της γαλήνης. Όταν οι δικές μου προσπάθειες είναι ανεπαρκείς και αδύναμες, κρατιέμαι από «κομμάτια» του Μάνου, που βρίσκονται σε κάθε γωνιά του σπιτιού, χρόνια τώρα.

Αυτή όμως η φράση, που αποδίδεται σε κείνον, είναι που με κάνει να θέλω να αγωνίζομαι. Για να μην μοιάσω στο «τέρας». Σ’ αυτό που όλοι/ες κρύβουμε μέσα μας, και που ακόμα συχνότερα βρίσκουμε «απέναντί» μας. Είναι η διαχρονικότητα της «ποίησης» του λόγου του, που εκφράζει την ατομική και συλλογική ύπαρξη μας στα δύσβατα «περπατήματα» της ζωής.

17807_578686625497329_1942322119_n