Πυρηνικός τουρισμός

Standard

Η πρώτη φορά που το άκουσα ήταν σε σχέση με το Τσερνομπίλ: το 2002, 16 χρόνια μετά το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα όλων των εποχών η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει την περιοχή σε τουριστικό προορισμό. Η διαδικασία περνάει απαραίτητα μέσω τοπικών γραφείων τα οποία δηλώνουν εγγράφως ότι τηρούν όλους τους δυνατούς κανόνες ασφαλείας αλλά που δεν παραλείπουν να ζητήσουν από τους επισκέπτες να υπογράψουν τις σχετικές δηλώσεις ανάληψης ευθυνών για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά και περιλαμβάνει επισκέψεις στην κοντινότερη πόλη στο εργοστάσιο η οποία δεν είναι το ίδιο το Τσερνομπίλ αλλά το Πριπγιάτ, 3 μόλις χιλιόμετρα από το κουφάρι του πυρηνικού σταθμού.

Το άκουσα ξανά πρόσφατα όταν κάποια ιαπωνικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι μια ομάδα συγγραφέων, αρχιτεκτόνων και ακαδημαϊκών ξεκίνησε ένα πρότζεκτ δημιουργίας μιας κοινότητας στα όρια της ζώνης ερήμωσης του πυρηνικού εργοστασίου στη Φουτάμπα του Νομού Φουκουσίμα, περίπου 40 χιλιόμετρα από το εργοστάσιο. Αντίθετα με τους Ρώσους, οι Ιάπωνες δε στοχεύουν –κατά δήλωσή τους- στον «τουρισμό του τρόμου» αλλά στον εκπαιδευτικό τουρισμό: αυτό στο οποίο αποσκοπούν είναι να υπενθυμίσουν στους επισκέπτες τα συμβάντα της 11ης Μαρτίου 2011 και παράλληλα να προσφέρουν δυνατότητες εργασίας και οικονομικούς πόρους στον τοπικό πληθυσμό ο οποίος ακόμα δεν έχει ανακάμψει πλήρως από τις συνέπειες του ατυχήματος.

Η πρώτη μου αντίδραση και στις δύο περιπτώσεις είναι να κουνήσω το κεφάλι με δυσπιστία και αγανάκτηση. Αφενός απέναντι στις τοπικές αρχές που, όσο και αν καλύπτονται πίσω από τη διατήρηση της μνήμης, προσπαθούν να μετατρέψουν μια καταστροφή για την οποία ευθύνονται και οι ίδιες –άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα, δια της μη επαρκούς έρευνας- σε κέρδος και αφετέρου απέναντι στην πέρα από τα όρια της βλακείας μακάβρια διάθεση των επισκεπτών να θέλουν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια ένα πτώμα το οποίο υπάρχει ακριβώς επειδή πράγματα που δε θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τόση επιπολαιότητα, αντιμετωπίζονται.

Ταυτόχρονα όμως ξυπνάει μέσα μου και ο αντίλογος: η χρονική απόσταση έχει λειτουργήσει αμβλυντικά όμως στην πραγματικότητα κάτι ανάλογο έχει συμβεί και με τα ερείπια της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι –οι τοπικές κυβερνήσεις τα έχουν μετατρέψει σε τουριστικούς προορισμούς και ο κόσμος τα επισκέπτεται τακτικά και για μερικά λεπτά σκέφτεται, ίσως, αυτό που δε σκέφτηκε πριν από 68 χρόνια, ότι δηλαδή η σημερινή αδιαφορία ή η ασάφεια ως προς τους στόχους και τις συνέπειες των πράξεων μας, μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφές πέρα από κάθε λογική ή φαντασία. Και αν όντως κάτι τέτοιο ισχύει, τότε ενδεχομένως το άνοιγμα αυτών των τόπων στους επισκέπτες να μην είναι τόσο αλλόκοτο και κατάπτυστο όσο φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση.

Πηγή: http://theartfoundation.metamatic.gr

pirinikos_tourismos_1024x683_543x355$

Advertisements