Αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη

Standard

Λέει, λοιπόν, ο Δημήτρης Δημητριάδης στην Γιούλη Επτακοίλη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Το θέατρο εδώ και χρόνια έχει φτάσει στο σημείο του ελάχιστου. Βέβαια, αυτό το ελάχιστο, το μικρό δεν είναι πάντα σμίκρυνση. Στον Μπέκετ λ.χ. υπάρχει διαστολή του μικρού που φτάνει σε υπαρξιακές και οικουμενικές διαστάσεις. Άρα το πως διαχειρίζεται κανείς το μικρό έχει μεγάλη σημασία. Πιστεύω ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας ολόκληρης δραματουργικής εποχής στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό- λιγότερο βέβαια, αλλά με παρόμοια δείγματα. Τις τελευταίες δεκαετίες φτάσαμε σε σημείο κυριαρχίας της σκηνοθεσίας. Το θεατρικό έργο ως ποιητικό εγχείρημα και ως ποιητική γραφή πήρε δευτερεύουσα θέση και σταδιακά έχασε την εμβέλεια που είχε στη γέννηση ενός θεατρικού γεγονότος. Τώρα πια αυτό γίνεται αντιληπτό και προκύπτει σιγά σιγά η ανάγκη μιας θεατρικής γραφής που να είνα σε σχέση πάντα με το σήμερα, με την ιστορική στιγμή. Είναι βασικό να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φτάσουμε σε έναν θεατρικό και ποιητικό μετασχηματισμό του παρόντος.»

449691000_640

Αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη
Δημήτρης Καραντζάς | Ο κυκλισμός του τετραγώνου

Η Στέγη τιμά φέτος τον διεθνούς κύρους Έλληνα συγγραφέα και ένα σπουδαίο έργο για τις ανθρώπινες σχέσεις ανεβαίνει από τον ταλαντούχο νέο σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά και μία εκλεκτή ομάδα ηθοποιών.

«Η ζωή είναι κάτι το αμείλικτο, κάτι πολύ πιο εχθρικό από αυτό που νομίζουμε», έχει πει ο Δημήτρης Δημητριάδης, ο δημιουργός του κειμένου-ορόσημο Πεθαίνω σαν χώρα, ο κορυφαίος αυτός συγγραφέας και στοχαστής με τη διεθνή αναγνώριση. Για το αμείλικτο της ζωής και το εξίσου αμείλικτο του έρωτα μιλά στο –γεμάτο στροφές, αντιστροφές και επαναλήψεις– αριστουργηματικό έργο του που ανεβαίνει στη Στέγη σε πανελλήνια πρώτη.

Σαν ένα αέναο χορικό της προσμονής και της ματαίωσης το αντιμετωπίζει ο καινοτόμος 26χρονος σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς, διατηρώντας άρρηκτη τη σχέση αφήγησης, κίνησης και ήχου. Μια ερωτική εξίσωση του πόθου και της απελπισίας είναι ο Κυκλισμός, τον οποίο ο συγγραφέας αφιερώνει «σ’ αυτούς που ζουν», παρουσιάζοντας έντεκα πρόσωπα διαφορετικών φύλων, γενιών και σεξουαλικών προτιμήσεων, αλλά με μια κοινή και αδήριτη ανάγκη: να αγαπηθούν. Όπως, όμως, λέει ένα από αυτά τα πρόσωπα, ο Μωβ: «Πάντα αναζητούμε αυτό που δεν υπάρχει. Δεν μας αρκεί το υπαρκτό. Αυτό είναι το λάθος μας, αναπόφευκτο όμως, είναι στη φύση μας… Έτσι χάνουμε τις ζωές μας, αλλά και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να τις κερδίσουμε». Έτσι εκφράζει ο Δημητριάδης το ανέφικτο της ύπαρξής μας και εξωθεί τους ήρωές του στα άκρα. Αυτοπυροβολούνται και αλληλοσκοτώνονται, για να αναστηθούν λίγο μετά με μία και μόνη ελπίδα: μήπως αυτή τη φορά αγαπηθούν. (http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1134)

600x400_1110-greek-mag4

Αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη
Αναλόγια

Η Στέγη, στο πλαίσιο του φετινού αφιερώματός της στον διεθνούς κύρους Έλληνα συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη, εκτός από την παράσταση του έργου του Ο κυκλισμός του τετραγώνου, παρουσιάζει τρία έργα του σε πανελλήνια πρώτη με τη μορφή αναλογίου. Τρία έργα με άκρως επίκαιρο χαρακτήρα για τη διασάλευση της ταυτότητας, τη διάλυση του Οίκου, τον εμφύλιο εντός μας. Ο καταξιωμένος Γιάννης Κόκκος και οι ταλαντούχες Αργυρώ Χιώτη και Έλλη Παπακωνσταντίνου υπογράφουν τις σκηνοθεσίες.(http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1136)

91134