Σκέψεις….

Standard

Ξυπνάς το πρωί, μαζεύεις όση δύναμη και κουράγιο βρεις να σου περισσεύει σε ένα «μπογαλάκι», και αρχίζεις τη μέρα. Και δεν είναι λίγες οι φορές, που οι αναποδιές που κρύβουν οι ώρες πετάγονται ξαφνικά, καθώς η μέρα ξετυλίγεται. Με κάθε προσπάθεια να μερεμετίσεις, όσο μπορείς τα δύσκολα και αναπάντεχα, η να τα διορθώσεις, κάθε που αυτό είναι δυνατό, βγάνεις λίγο από τη δύναμη και το κουράγιο που έβαλες στο «μπογαλάκι» το πρωί. Σαν φτάνει το δείλι, όμως, αρχίζεις να ψάχνεις, και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι έχουν σωθεί. Σου ‘χει απομείνει μοναχά το «κουτί» που τα ‘χες φυλάξει. Τότε είναι που αρχίζεις να νοιώθεις την εξάντληση από τον κόπο της μέρας να σε βαραίνει. Μαζί, μπορεί να αισθανθείς ικανονοποίηση για όλα όσα έκαμες, μα όχι, σπάνια, και απογοήτευση για όσα μισά σου απόμειναν, αφού δεν κατάφερες να τα αποσώσεις. Έτσι κυλούν οι μέρες σου, αφού έτσι είναι η ροή της ζωής.

Advertisements